X
تبلیغات
رایتل

وای به حال دلم

شکایت نمی کنم، اما


آیا واقعاً نشد که در گذر ِ همین همیشه ی بی شکیب،


دمی دلواپس ِ تنهایی ِ دستهای من شوی؟


نه به اندازه تکرار ِ دیدار و همصدایی ِ نفسهامان!


به اندازه زندگی...


واقعاً نشد؟


شکایتت نمیکنم، اما


نشد امشب که شب نخستین پیمانمان بود


کنار من باشی و برای لحظه ای


تنها لحظه ای بودنت را نوید دهی؟


نگو که ناغافل از فضای فکرهایت فرار کردم!


من که هنوز همینجا ایستاده ام!


من که هنوز در خانه انتظارت را میکشم...


کنار اقاقی ها، شب بو ها،


من که هنوز در خانه ای که دستهای پر مهر تو برایم بنا کردند


در میان تنهایی ها و دلتنگی هایی که یادگار تو ان


به انتظار نشسته ام!


هنوز هم فاصله ی ما


همان چهارده شماره ی پیشین است!


نگو که در گذر خنده ها و گریه هایت گُمش کردی!


نگو که باز هم یادت رفت و در خاطرت نماند!


نمیخوام باز هم با شرمندگی بگویی : ببخش!


نگو که در میعاد نورها و رنگها و روشنی های شهرت


باز فراموش کردی که با هم قراری داشتیم!


شکایت نمیکنم، اما


آیا واقعا نشد که به یاریم بشتابی


تا من امشب به جای گرفتن جشن تولد انتظار و تنهایی


جشن میلاد عشقمان را بگیرم؟


میدانم فردا خواهی گفت: ببخش


فراموش کردم! جبران خواهم کرد!


وای به حال دلم.

 دوشنبه 11 اردیبهشت‌ماه سال 1391   01:42 ب.ظ